Lees voor

‘Wij zaten op Costa Concordia’

20-01-2012 00:00
0 reacties

LEERSUM - Velen zullen van het nieuws over de scheepsramp van cruiseschip de ‘Costa Concordia’ hebben vernomen. Weinigen hebben een dergelijke gebeurtenis aan den lijve ondervonden. De Leersumse Nellie Steeman en haar partner Joop van Oosten waren aan boord. ,,Zoiets wil je nooit meer meemaken,’’ was het eerste wat ze zeiden toen ze aan hun verhaal begonnen, dat hieronder wordt opgetekend. ,,Verbazingwekkend dat we vanaf het eerste moment dat we ons realiseerden dat er iets mis was, niemand van de verantwoordelijke leidinggevenden hebben gezien.’’

door Jan Meijer

Hun verhaal begint op vrijdagavond 13 (!) januari. ,,Het was de laatste dag van onze cruise, nadat we hadden gegeten waren we teruggegaan naar onze hutten om de koffers te pakken. Zoals elke avond was er een voorstelling, die om halftien zou beginnen en ik had tegen Joop gezegd dat ik ernaartoe wilde. Het was een illusionistenshow met onder meer een verdwijntruc waarbij iemand verdween en weer terugkwam. Om kwart voor tien voelden we dat het schip schudde en vroegen ons even af of dat misschien bij de show hoorde. Maar toen een lege rolstoel ging rijden, er mensen opstonden en wegliepen en ook het schip ‘een beetje scheef’ begon te liggen, zeiden we tegen elkaar: ‘laten we ook maar gaan’. Ook de illusionist - die wist natuurlijk dat het er niet bij hoorde! - was verdwenen. Het duurde lang voordat er uit de luidsprekers de boodschap kwam dat er een technisch probleem was en er dus niets aan de hand was. Alles is onder controle. Maar de mensen werden angstiger en wij besloten toch maar onze zwemvesten te gaan halen. De steward bij onze cabine dacht dat we daar niet naar binnen zouden kunnen komen, maar het lukte toch. We pakten de zwemvesten en Joop dacht nog aan de jassen, mijn handtas en mijn mobieltje. We hebben nog even gepraat met de buren, die echt bang waren.’’

,,Na enige tijd kwam het schip weer wat rechtop en toen ging het alarm. het zal wel stoppen bij drie keer, maar het werden zeven stoten van de scheepshoorn en dat betekent: naar de reddingboten. Met enige hulp trokken we de reddingsvesten aan en hand in hand zijn we naar de sloepen op dek 3 en 4 gegaan. We meden de plekken waar paniek en geschreeuw was en op een wat rustiger plek gingen we aan boord. Er viel een stilte in me en het duurde nog even voordat we in het water lagen. De sloep draaide nog één keer om zijn as, kwam nog ergens tegenaan maar we voeren naar de kust. De kade stond al vol met duizenden mensen. terwijl we naar het schip keken, zagen we dat steeds verder scheefzakken. Dat was een heel emotioneel moment, dat we gelukkig met onze tafelgenoten die we daar terugvonden in onze eigen taal konden delen.’’

,,Er was een winkeltje waar een lange rij mensen - soms alleen in avondtoilet en op blote voeten - voor het toilet stond. daar konden we sweaters kopen en daar waren veel mensen heel erg blij mee. Na vier uur konden met een ferryboot mee naar het vasteland. Nog steeds ontbrak elke vorm van informatie, we wisten niet eens dat we op een eiland zaten. Hoe lang gaat alles duren, waar worden we heen gebracht, niemand wist iets, er was ook niemand aan wie we iets konden vragen. Het enige wat je kunt doen, is doen wat je wordt gezegd, je bent overgeleverd aan hetgeen zal gebeuren, maar wat dat is, weet je niet. Na een uur op de ferry - ook dat waren benauwde minuten - vertrok die en na 50 minuten varen kwamen we op het vasteland aan in San Stefano, in Toscane. Eindelijk wisten we waar we waren. Vanaf dat moment bleek er een goede organisatie op gang te zijn gekomen. Er waren eindelijk dekens, We werden geregistreerd en ook al duurde dat opnieuw lange tijd, dat begrepen we wel. het was nog steeds nacht en na een rit met een bus over ongeveer 400 kilometer, kwamen we aan in Savona. De chauffeur van die bus was zo bewust van zijn verantwoordelijkheid dat hij spontaan begon te huilen toen hij ons kon laten uitstappen.’’

,,Vervolgens ging het snel. We Haalden in Milaan het vliegtuig naar Schiphol - het was de vlucht die we ook zonder dit avontuur zouden hebben moeten nemen. Niemand deed moeilijk over het niet hebben van de boekingspapieren. Het KLM-personeel wilde alles voor ons regelen. We zouden zelfs via en omweg op Schiphol kunnen komen om de massaal aanwezige pers te ontlopen. Dat hoefde voor ons nu ook weer niet. We hadden het thuisfront inmiddels via een SMS-je op de hoogte gebracht van het feit dat we veilig waren, mijn jongste zoon dacht zelfs dat ik een geintje maakte en geloofde het aanvankelijk niet.’’

De Wereld Draait Door
De pers is inmiddels aan hun trekken gekomen, want Nellie Steeman heeft in het radioprogramma van Giel Beelen op 3FM en ook in De Wereld Draait Door bij Matthijs van Nieuwkerk haar verhaal kunnen doen. ,,De beelden van de mensen op het schip met de doodsangst in hun ogen zullen ons nog wel even bijblijven, maar erover praten helpt ons om alles te verwerken,’’ zo sluiten de beiden een aantal emotionele dagen af.